आशाको अवशेष ( कविता )

एउटा जून
आकाशबाट खसेको थिएन
धरतीले नै
आफ्नो उज्यालोलाई बिस्तारै निभाएको थियो।

सहरका सडकहरू
अझैँ पनि उस्तै व्यस्त थिए
तर एउटा सपना
सडक छेउमै
आफ्नो गन्तव्य खोज्दै थियो।

हातहरू खाली थिएनन्
तिनमा श्रमको गन्ध थियो
नङमुनि पसिनाका इतिहास थिए
आँखामा
भोलिको रोटी उम्राउने विश्वास थियो।

तर समयले
पसिनाभन्दा कागज चिन्यो
मेहनतभन्दा पहुँच चिन्यो
मानिसभन्दा
मुद्राको अनुहार पढ्यो।

यहाँ
रातहरू भोकै सुत्छन्
बिहानहरू ऋण बोकेर उठ्छन्
र दिनभरि
आशाले आफ्नै छायाँसँग
दौडिरहन्छ।

देशको नक्सामा
नदीहरू अझै बगिरहेका छन्
हिमालहरू अझै उभिएका छन्
तर युवाका सपना भने
कुनै अदृश्य बाँधमा थुनिएका छन्।


आकाशले
चरालाई उड्न सिकायो
तर गुँडले नै
पखेटाको मूल्य बुझेन।

माटोले भन्यो
"मेरो काख नछोड।"
तर त्यही काखमा
बिउ उम्रने ठाउँ बाँकी रहेन।

यहाँ
श्रमले आफ्नै परिचयपत्र खोज्छ
इमानले आफ्नै ठेगाना
र जीवनले
आफ्नै अस्तित्वको प्रमाण।

कहिलेकाहीँ लाग्छ
देश एउटा विशाल रुख हो
जहाँ जरा भोकै छन्
हाँगाहरू थाकेका छन्
तर पातहरूलाई
हरियालीको भाषण सुनाइँदै छ।

इतिहासका पानामा
सुनौलो भविष्य लेख्ने हातहरू
आज आफ्नै वर्तमान मेटाउँदै छन्।
गीतहरू अझै बजिरहेका छन्,
तर सारङ्गीका तारभित्र
करुणाको स्वर चुँडिएको छ।

हे देश!
तिमीलाई सडक होइन,
सपना चाहिन्छ।
तिमीलाई भवन होइन,
भोलिमाथि विश्वास गर्ने युवा चाहिन्छ।

किनकि
जब श्रमको पसिना
माटोले पिउन छोड्छ,
त्यही दिनदेखि
आकाशका ताराहरू पनि
एक–एक गर्दै
ओझेल पर्न थाल्छन्।

र कुनै दिन
इतिहासले लेख्नेछ
देश गरिब थिएन
गरिब त
श्रमको सम्मान गर्ने दृष्टि थियो।
गरिब त
युवाका सपनाको
मूल्य चिन्ने विवेक थियो।

मिति : २०८३ असार २७ गते 
स्थान : धनगढी -५ शिवनगर, कैलाली 

समय: राति ११:०० बजे

( २०८३ असार २६ गते शरीरमा पेट्रोल छर्केर आत्मदाह गरेका गणेश नेपालीको सम्झनामा रचित रचना )